Noordjes Verhaal

We zijn in Amsterdam-Noord. Of gewoon: Noord. Een plek boven het IJ waar het altijd net iets harder waait dan in de rest van Amsterdam. En waar het meestal ook net iets kouder is. Waar rijen grijze flatgebouwen worden afgewisseld door oude arbeiderswoninkjes en woeste bouwterreinen. En waar woeste bouwterreinen worden afgewisseld door grote stukken groen. En waar het water van het IJ nooit ver weg is. Op deze plek is Noordje opgegroeid.

Zolang de mensen Noordje kenden, leefde ze in haar eentje in het Ranonkelhuys aan de Ranonkelkade. Het verhaal gaat dat haar ouders, die beiden groot kunstenaars waren, op onverklaarbare wijze in een kunstwerk zijn veranderd. Men zegt dat haar moeder nu als een bronzen beeld op zolder in het Ranonkelhuys staat. En dat haar vader ingelijst in een veel te kleine lijst voor zijn grote lijf aan de zoldermuur de hele dag glimlachend naar het bronzen beeld kijkt. Maar niemand weet zeker of dit ook echt waar is.

Er bestaan meer onduidelijkheden. Bijvoorbeeld over Noordjes leeftijd. De mensen van Noord hadden ieder zo hun eigen idee over die leeftijd. Maar over 1 ding was iedereen het toch wel eens: Noordje kon nog geen autorijden.  Wat het nog gekker maakte, want Noordjes favoriete vervoermiddel was een grote, groene bus.

Diep weggestopt in het groen van Noord, en net zo groen als het groen van Noord, stond die bus van Noordje. Je had pas door dat die groene bus in het groen stond, als Noordje de motor startte. Dan had Noordje genoeg naar het ritselen van de blaadjes geluisterd, waar de wind van Noord dag en nacht doorheen blies. Dan reed zij slalomend langs bomen en struiken het groen uit, kriskras door Amsterdam-Noord.

Tegen de wind in, en met de wind mee, langs grijze flatgebouwen en oude arbeiderswoninkjes, over woeste bouwterreinen en langs het water van het IJ. Onderweg verzamelde Noordje alles wat anders en bijzonder was. Want Noordje beschikte behalve over bovenmenselijke chauffeurscapaciteiten ook over de beste twee ogen die Amsterdam-Noord rijk was. Ogen die niet alleen een muis op twee kilometer afstand uit z'n holletje konden zien kruipen, maar die vooral zagen waar de meeste mensen overheen keken. Een steen met een gekke vorm. Een stuk papier dat vrolijk in de wind danste. Of een ballon die na lange reis uitgeput in een boom hing. En alles wat Noordje vond, bewaarde ze.

De mensen van Noord waren altijd benieuwd naar de nieuwe ontdekkingen van Noordje. Ze kwamen graag kijken in de bus van Noordje. Helemaal omdat de inrichting telkens anders was. Elke keer andere kunstwerken die elke keer anders stonden of hingen of zweefden. Noordje vertelde enthousiast over alle kunstwerken die ze had gezien en gevonden. En de ogen van de mensen werden altijd groot van verbazing.

Maar op een dag. Want zo gaat dat net als in sommige sprookjes. Op een dag tuurde Noordje over het water van het IJ. En met die goede ogen van haar zag zij plekken waar ze nog nooit was geweest. En de wind bracht geuren die zij nooit eerder had geroken. En tsja, Noordje was een nieuwsgierig meisje. Ze hoefde maar een paar tellen na te denken, plakte toen een papiertje op de deur schreef  'Ben even weg. Willen jullie op mijn bus en het Ranonkelhuys passen? Groeten van Noordje'.  En ze dook in het water van het IJ en zwom in de richting van de geuren die ze had opgesnoven.

De mensen van Noord wachtten dagen, weken, maanden. Maar Noordje kwam niet terug, maar wat ze wel deed was ansichtkaarten sturen! Ze schreef over alle bijzondere dingen die ze had gezien en gehoord, geproefd en geroken. Over de grote en kleine musea die ze bezocht en over die kunstschatten die ze vond in de droogste woestijn en in de diepste jungle. En hoewel de mensen Noordje erg mistten, waren ze stiekem ook erg benieuwd naar alles wat Noordje had meegemaakt. Daarom werd de postbode zo'n beetje de belangrijkste persoon van Amsterdam-Noord.

Op verzoek van Noordje werd haar bus werd een kunstbus. Het Ranonkelkhuys is nu een kinderatelier waar kinderen de mooiste dingen maken. Het moest een plek zijn waar je dingen kon zien en horen zoals Noordje de dingen ook zag en hoorde. Dingen die net een beetje anders waren, en anders klonken. Op die manier konden de kinderen mooie nieuwe dingen ontdekken en zelf hun kunstenaarskwaliteiten laten zien. Het werd net zoals het was geweest toen Noordje nog in Noord woonde. En Noordje? Zij blijft steeds weer voor verrassingen zorgen…………………………………………………..